ROYAL CHITWAN NATIONAL PARK

In de Chitwan Vallei waren tot in de vijftiger jaren slechts enkele nederzettingen, bewoond door de inheemse Tharu stam, die nog altijd aan rand van het park leeft. Blijkbaar hadden zij weinig last van de malaria waarom Chitwan bekend stond en die anderen ervan weerhield zich er te vestigen.

De Chitwan Vallei werd gebruikt als jachtgrond door de Rana-familie, die in Nepal heerste. Om de paar jaar organiseerden ze een grote jachtpartij, waarbij ook buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders zoals de Britse onderkoning van India werden uitgenodigd. Met honderden olifanten werd er gejaagd op tijgers en rhinocerossen.

In de vijftiger jaren voerde de regering van Nepal een campagne om de malaria uit te bannen en de grond te ontginnen. Ongeveer driekwart van de bossen en graslanden moest plaatsmaken voor landbouwgrond. Er kwam een programma waarbij vele mensen uit de berggebieden van Nepal zich gingen vestigen in Chitwan. Dit was voor de wildstand veel dramatischer dan de jacht ooit was. Het aantal rhinocerossen (800 in 1950) nam af tot slechts 300 en ook het aantal tijgers verminderde snel.

In 1962 werd van een deel van de Chitwan Vallei, ten zuiden van de Rapti Rivier, een reservaat gemaakt. Jagen werd er verboden en de `Rhino Patrol' moest er op toezien dat dit verbod werd gehandhaafd. Daardoor kon de achteruitgang van de wildstand worden gestopt, maar er kwam geen verbetering. Illegaal bleef men jagen, vooral op de rhinoceros vanwege de kostbare hoorn die in potente Chinese medicijnen wordt verwerkt. Daarnaast dreigde het gevaar van overbegrazing door grote aantallen buffels en ander vee die door het reservaat trokken.

Een koninklijk decreet verklaarde in 1973 een gebied van 540 km² van Chitwan tot het Royal Chitwan National Park. Met steun van o.a. de Verenigde Naties werden dorpen verplaatst en werd het reservaat verder ontwikkeld en het stropen zoveel mogelijk gestopt. De wildstand herstelde zich geleidelijk.

Het Chitwan Park is vooral beroemd vanwege de Bengaalse Koningstijger en de Indiase Eénhoornige Rhinoceros. Er zijn nu circa 40 tijgers en 300 rhinocerossen.

Van deze rhinoceros zijn er in de hele wereld nog maar 1000. Hij heeft een habitat van moerasland bedekt met hoog gras. Zulke gebieden zijn er nog maar weinig, behalve in Chitwan leeft deze rhinoceros alleen nog in Assam en in West Bengalen in het wild.

Het aantal tijgers is op het Indiase subcontinent de afgelopen 50 jaar teruggelopen van 40.000 naar circa 2000, waarvan er 200 leven in Nepal. De tijger is een omzichtig dier. Hij jaagt in de nacht. Overdag verschuilt hij zich in de bossen. De tijger leeft solitair en heeft een groot territorium. Alleen in de paringstijd komen mannetjes en vrouwtjes met elkaar kort in contact. De jongen blijven ongeveer twee jaar bij hun moeder. Het is moeilijk de tijger in het wild te zien; door aas uit te leggen komen ze soms (maar vaak met tussenpozen van enkele dagen) op bepaalde plaatsen in het park.

Andere grote zoogdieren in het Chitwan Park zijn de luipaard, de Gaur (de grootste buffelsoort), de Sloth-beer en andere wilde beren, herten als de Sambar, het gevlekte hert en het varkenshert, de wilde hond en de Ganges dolfijn, de enige zoetwater-dolfijn ter wereld.

Er zijn ook vele kleinere zoogdieren, onder andere de Langur-aap, Rhesus-aap, boskat, luipaardkat, civetkat, mangoest, jakhals, otter, marter, stekelvarken en eekhoorn.

Er zijn 350-400 soorten vogels, waaronder zeer bijzondere en in het park leven twee soorten krokodillen, de `marsh mugger' en de zeldzame, visetende Garial krokodil.

Hoewel er dus een veelheid aan dieren leeft in het Chitwan Park, moet u er rekening mee houden dat de dieren zeer verspreid en vooral in de dichte bebossing leven. U zult geluk moeten hebben vooral om tijgers te zien. Door het prachtige park trekt u meestal zowel per kano als op de rug van een olifant en u kunt er ook wandelingen of treks maken.